Dzień piętnasty – 14.06.2006
Dziś już z samego rana biegnę na plażę, aby po raz ostatni zażyć
morskiej kąpieli. Tak – dziś chcę już wracać w kierunku domu,
ponieważ Niemiaszki coś wieczorem pobrzękiwali, że pogoda ma się
wkrótce zmienić i że zapowiadane są siarczyste deszcze od strony
Alp… No to w takim razie, nie ma co zwlekać. Wypluskałem się
szybciutko w cieplutkim morzu, a teraz zamówiłem śniadanko w
plażowej „jadłodajni”. No dobrze – mogą być tosty i
sok z pomarańczy – ile razem?
Nie lubię tak „na słodko” od rana, no ale nic więcej o tej
godzinie, zamówić się nie dało. Wracam do namiotu i
błyskawicznie zwijam swoje domostwo. Idzie mi szybko i sprawnie,
ponieważ sam fakt że być może jeszcze dziś dojadę do domu –
bardzo mnie cieszy i mobilizuje. Przecież osiągnąłem już wszystko co
wcześniej zakładałem, a więc do domu czas wracać –
huuurrrrraaaaa! Start o 11.00. Wylatuję za Koperem na autostradę i
nawet nie zdążyłem zauważyć, gdy minąłem Lubljanę. Teraz granica z
Austrią, no i faktycznie moi znajomi z pola namiotowego mieli rację
– zaczyna się mocno chmurzyć.
W każdym razie śmiać mi się zachciało na tym postoju, bo tak sobie
przypomniałem, że ta Austria to ma straszliwego pecha z mojego powodu,
jeśli idzie o fotografowanie. Za każdym razem, gdy wracam przez ten
kraj z wyprawy, to robię tu najwyżej jedną fotkę, no ale –
wiadomo – to „tylko ostatnia prosta” do domu, no a
przecież wówczas nie o fotografowaniu myśli się
najbardziej… Mimo wszystko deszcz nie padał, a więc do samego
Wiednia szło gładko i na sucho. Ledwie ujechałem 17 kilometrów
za Wiedeń, a tu nagle „pstryk” – zerwała się linka od
gazu i… koniec jazdy… A żeby to diabli wzięli!!!
Był już prawie wieczór i nie mogłem stać na głównej
drodze, bo by mnie tu rozjechali, dlatego zepchnąłem maszynę na
najbliższą boczną „ścieżynę” i tu oczekiwałem na
jakąkolwiek pomoc. Długo nie trwało, gdy podjechał do mnie austriacki
motocyklista – uffff. Pogadaliśmy chwilę, rozeznał temat i
zadzwonił do znajomego mechanika. Jego rozmówca zagwarantował,
że jutro z samego rana przyjedzie z lawetą i do warsztatu mnie
dostarczy, a więc jest dobrze. Wobec tego nic mi nie pozostało jak
tylko koledze-bikerowi podziękować i organizować sobie spanko bo już
ciemno zaczęło się robić…Nie rozbijałem jednak namiotu –
nie chciało mi się… Ułożyłem się jako-tako na siodełku i jakoś
zasnąłem, choć luksusowo nie było…
Dzień szesnasty – 15.06.2009
O dziewiątej rano podjechał mechanik, a już po piętnastu minutach
motorek stał w warsztacie pod nazwą „CAR & BIKE” w
miasteczku Wolkersdorf.
Jest tylko jeden mały problem – otóż linkę trzeba
zamówić we Wiedniu, a dostawy można spodziewać się najszybciej
jutro – upsss… W takim razie mam przymusowy postój
na cały dzień – no trudno – nic nie poradzę. Wobec tego z
konieczności muszę pomału rozglądnąć się za jakimś noclegiem. Zanim
jednak coś konkretnego ustaliłem, pan mechanik podszedł do mnie i
wskazał palcem na spory budynek, porośnięty winoroślą… No tak
– wszystko jasne – wystarczy podejść 150 metrów i
spanko gotowe.
A co mi tam – w końcu mam jeszcze urlop! Niech więc będzie raz i
hotel
– hehehe. Pozbierałem bagaże z motorka i podreptałem do recepcji
„KLAUS’A”.
Wolnych pokoi w bród, tak więc problemu z zakwaterowaniem nie
było żadnego. Dziś już nosa na dwór nie wychyliłem. Cały dzień
przeleżałem na łóżku i oglądałem telewizję. Kanałów co
nie miara, a więc było w czym wybierać. Wieczorem zszedłem jedynie na
obiado-kolację, a po niej – z powrotem wróciłem do pokoju,
w którym leżałem jak panisko na ogromnym łożu i do
północy zajadałem się przed TV, kilogramami orzeszków
pistacjowych – pysznotki moje ulubione. Nawet nie wiem o
której zasnąłem…
Dzień siedemnasty – 16.06.2009
Witaj nowy dniu! Dniu, w którym już będę w swoim domku! Pogoda
super, a więc szybko uwijam się ze śniadankiem i wiedząc, że linka
będzie dopiero o 10-tej (godzina otwarcie CAR&BIKE), postanawiam
jednak „zrobić przyjemność tej Austrii” i jeszcze kilka
fotek jej cyknąć – ot choćby trzy…
No dobra – wracam pod warsztat, bo już za chwilę otwierają.
Faktycznie – nawet nie było jeszcze dziesiątej, a z daleka już
widzę że jest czynne. Wpadam uradowany do środka, aby obserwować jak
idzie wymiana linki, a pan mechanik powiada, że…. „Es tut
mir Leid, aber Morgen”… No nieeeeeeeeeeeeeeeeee!!!! Jak to
jutro???? No przecież miała być DZISIAJ!.... Niestety dzisiaj nie da
rady, dlatego, że w moim Marauderze założona jest nietypowa kierownica,
a linki o odpowiedniej długości do tej kierownicy, w tej chwili na
składzie w żadnej hurtowni we Wiedniu nie mają i szlus… No ja
się chyba zastrzelę!... Na otarcie łez, mój rozmówca
zagwarantował mi jednak, że linka jutro już będzie na bank i żebym się
nie denerwował i nie martwił. Dobre sobie – już mi wczoraj
gwarantował… Nie lubię Austrii… Nie lubię braku
linki… Nie lubię tu dłużej być… Nie lubię od nowa się w
hotelu z gratami meldować… Nie lubię się smucić i
denerwować… Trzeba coś z tym fantem zrobić – no ale tak
czy owak – nie mam wyboru… Wracam jednak z powrotem do
„KLAUS’A”, a po chwili schodzę do baru i do końca
dnia mam w nosie cały świat…
Bardzo już było późno, gdy ponownie znalazłem się w pokoiku na poddaszu…
Dzień osiemnasty – 17.06.2009
Teraz albo nigdy… Ubieram się w skóry, rozliczam z
recepcjonistką i ponownie maszeruję z tobołkami do warsztatu. Już z
daleka radośnie machają do mnie mechanicy z warsztatu, a więc
czyżby?... Podchodzę bliżej, pytam wzrokiem „mojego pana
mechanika”, a on milcząco zaprasza mnie do wnętrza warsztatu i
już jestem pewien – maszyna naprawiona – huuuurrrraaaaa!!!
Nagle prysło całe dwudniowe niezadowolenie i mordaśka cieszy mi się od
ucha do ucha. Znaczy się, można wracać. Pożegnanie z całą załogą
CAR&BIKE trwało dobrych kilkanaście minut, ale w końcu odpalam
silnik – rąsia w górę – i cała naprzód!!!
Pogoda wspaniała, droga równa jak stół, w oczach błysk i
radość na duszy – ufffff, jakże cudnie jest być znowu na trasie,
a tym bardziej że jedzie się prosto do domu… Około dwunastej
jestem już w Brnie. Ale co to? Silnik gaśnie w jednej chwili w samym
centrum miasta! Tym razem padło ładowanie – nie wytrzymam…
Blisko trzy godziny mi tu zeszło zanim zdołałem znaleźć i usunąć tę
„usterkę”, ale na szczęście poradziłem sobie z tym
problemem i mogłem ruszyć dalej – mając nadzieję, że to już
ostatnia „awaria”… Ruszyłem z kopyta w kierunku
Pragi. Trochę błądzenia w czeskiej stolicy (objazdy, remonty
dróg itp.) ale w końcu złapałem właściwy azymut na Mlada
Boleslav i dalej na Liberec. Zapadł już zmrok, gdy dojeżdżałem do
Liberca, a więc musiało to już być grubo po dwudziestej drugiej.
A tu, w Libercu ostatnie już napełnianie zbiornika i właśnie na tej
stacji benzynowej, spotkałem się dwoma Litwinami (kierowcami
TIR-ów), którzy zostali na parkingu aby przenocować w
swoich ciężarówkach. Trącali już pewnie piwka od dłuższego
czasu, bo gadulce im się włączyły niemożliwe.
Na dłuższą chwilę tu do nich przycupnąłem i ubawiłem się całkiem
nieźle, a przy okazji odpocząłem i nabrałem głębszego oddechu przed
ostatnimi trzydziestoma kilometrami jak dzieliły mnie od Bogatyni.
Wreszcie o godzinie 23.20 wjechałem na podwórko przy
Nadbrzeżnej, kończąc tym samym – jakże wyjątkowo dla mnie
znamienną i jednocześnie wspaniałą wyprawę roku 2009.
…Veni, Vidi,
Vici... – Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem…I tak
już od siedmiu lat powtarzałem to sobie, po każdym szczęśliwym powrocie
do domu… Także i tym razem wróciłem cały i zdrowy ale o
ileż bardziej szczęśliwy i jak nigdy dotąd – dumny… Nie ma
już takiego państwa na politycznej mapie Europy (istniejącego w latach
2003-2009), do którego nie dojechałbym na motocyklu! Wreszcie
mogę wykrzyczeć te radosne słowa całemu Światu prosto w oczy!!! A zatem
nastąpił zwycięski kres mojej siedmioletniej, „ekspansji
motocyklowej” na Stary Kontynent – czyli
„Ostatni zajazd na Europę” – został
dokonany…
…Dziś – kilka
miesięcy po powrocie – zastanawiam się nad jednym: I cóż
dalej moja DUSZO? Hmmm – dokładnie nie wiem, ale coś mi się tak
po cichu wydaje, że ta powyższa relacja, to jednak nie jest jeszcze
ostatni odcinek moich opowieści… Hehehehehe…
